In een vorig leven wilde ik moleculair bioloog worden en heb ik veel in het lab gestaan. Als je daar een experiment gaat doen, heb je eerst een beetje ‘spul’ nodig van datgene wat je gaat onderzoeken: een sample, in correct Nederlands, een ‘proefmonstertje’. Daar ga je vervolgens mee aan de slag. Je zet het op kweek, isoleert er een specifieke structuur uit of scheidt het in herkenbare bestanddelen. In andere woorden, je maakt je “sample” klaar voor je experiment.
Naast mijn laboratorium avontuur produceer ik ook elektronische muziek. Daar “sample” ik er nog fanatieker op los, meestal uit YouTube video’s die ik tegenkom op mijn nachtelijke scroll-odysseys.
Van het buitenaardse gezoem van cicaden tot het briesende motorgeweld van een monstertruck. Soms heb ik een plan, omdat ik tijdens het maken van een nummer op een specifiek idee kom, maar meestal is het andersom.
Dan verzamel ik iets puur omdat het intrigerend klinkt, en wellicht ooit nog een keer van pas kan komen, al heb ik nog geen idee hoe.
Net als bij een biologisch proefmonster, moet je een audio-sample eerst voor-verwerken. Je knipt het in korte fragmentjes, gooit weg wat je sowieso niet kan gebruiken, en maakt van de rest een genummerd bibliotheekje, waar je op een later moment naar hartelust nog weer eens in kunt rondneuzen. Vaak ontstaan de meest interessante dingen als je – per ongeluk of als experiment – iets gebruikt op een manier die totaal niet voor de hand ligt. Zo heb ik eens, als een soort emotionele rilling, het volume van een dromerige synthesizer laten meebewegen op het geluid van een voorbijvliegende helikopter*
Met de wekelijkse “Sample Sessions” doe ik iets vergelijkbaars. Ik ga jullie natuurlijk niet letterlijk uit elkaar pipetteren en in genummerde potjes stoppen. Wat ik wél wil, is alle kennis, ervaring, achtergrond en netwerkwaarde die nu nog onder de oppervlakte blijft, zorgvuldig verzamelen en ordenen.
Net als met samplen in de studio of in het lab gaat het in deze fase om het vrijblijvend voorverkennen van informatie die later wellicht van pas kan komen. Wel met de openheid om verrassende reacties mogelijk te maken, maar zonder druk.
Als Network Incubator kan ik dan, met steeds meer sample-bibliotheekjes achter de hand, steeds effectiever mijn ogen en oren open houden.
Maar daarmee houdt het niet op. Voor de volgende fase, die in het voorjaar van 2026 van start zal gaan en “Test Tube Sessions” zal gaan heten, ben ik van plan om op een hele bewuste, doelgerichte manier verschillende “samples” samen te brengen die elkaar hopelijk gaan aanvullen en versterken. Daaruit kunnen kleine werkende wondertjes: nieuwe verbindingen tussen kennis en talent die op hun eigen manier een praktisch vraagstuk kunnen verlichten. Dat zou dan bijvoorbeeld de vorm aan kunnen nemen van een training, een nieuwe methode, of interdisciplinair kennis-spel. Deze unieke synergetische combinaties, die voortkomen uit onze gezamenlijke potentie, zouden dan maar zo een kettingreactie van waarde teweeg kunnen gaan brengen. Voor jullie zelf, voor ons als locatie, maar vooral ook voor onze vergaderende klanten. Hoe ik dat voor me zie, lees je in het derde en laatste deel van deze blog serie.
*Met een technisch woord heet dit “side-chaining“: —het koppelen van het volume van een audiokanaal aan de audio-output van een ander kanaal. Die output is in principe zelf niet te horen.
